karşılıklı oturup şarap içmiştik. kadeh yoktu ama eşantiyon kola bardakları çok bile gelmişti keyfimize ki sen uyuyakaldın..

uyuduğunda kalana baktım; meyve tabağında çilekler ve kiviler yenmiş, eciş bücüş mor erikler kalmıştı. o an beni sadece o erik anlayabilirdi.. daha sevişecektik, ama sen uyudun. tıpkı eriğin çekirdeğinin toprakla sevişmesinin sabah çöpe döktüğümde hayal olduğu gibi..

yarısının, belki biraz daha azının, evet %30 unun polyester olduğunu düşündüğüm kalbini sorguluyordum, inceliyordum. çünkü bazen çok sıcak geliyordu, yakıyordu. ama yıkanması kolaydı ve çekmiyordu

kendim otururken uyduruk bir şiir bile geldi aklıma:

geç saatine kalmadan gecenin uyumalı,
bekleyen varsa bile başında.
bir kulağınla dinlemeli yinede, unutmamalı
ya ağlayan biri varsa başında..

anlatamıyordum ki sen uyurken neler hissettiğimi, eriğimi senimi daha çok sevdiğimi.şarabı da,senide, kalan eriğide, çekirdeğinide, jelibonuda..hep uyudun.. şimdi yazabiliyorum bunları.. polyester yine yakıyor. keşke % 100 pamuk olsaydı kalbin. sıcağı bile tatlı.. tamda kışlık olurdu.. karda başladı..

birbirinden farklıymış kar taneleri.. kafama düşünce anladım.. ya bana hep dolu denk geldi kışlarda ya da bu farklı taneciklerin içinde birşey var. hiç insanın kafasına kar tonk diye düşer mi? evet %100 dolu bu..