görüyordum. dokunamıyordum ama içine içine gözlerimle. içimde kalmıştı resmen. bir ara gözüm kaydı sanki camın arkasında da aynı görüntüyü sezdim fakat kafamı çevirmeye yetişemedim. lambaya bakıyordum altı üstü. doğaüstü yetenekler verdim sanırım aklımca bu tasarruflu zamazingoya. kafamı ileri geri itip çektikçe gölge gidip gidip geliyordu. ama göremiyordum artık seni. küçükken duvara balık olarak yansıyan gölgesi sen olmuştu bugünlerde. ama göremedim. küçüklüğümdeki balıkta çoktan gitmişti. şimdinin gölgesiz, yansımasız, hayalden bile tasarruflu ampülleri..ne kadar uyuz bir durum değil mi? lambadan bir cinin çıkmasını beklemek gibi süzülen ışıktan sevgilinin hayalini beklemek. anladım ki seni düşünmekten tasarruf etmişim bugün..

” şimdi bana dediki seviyorum seni dedi. bende şaşırdım kimi dedim. seni dedi. bende kimi diye tekrarladım. seni seni dedi iki kez. bende iki kez şaşırdım bu sefer. dilim dolaştı. seni seni seni tekrarladı 3 sefer.bende 3 kez şaşırdım. 4üncüde eeee yeter bee dedim bende sizin gibi “

x kilo sevgiliyi alıyoruz. her biri aynı boyda olacak şekilde küp küp kesiyoruz. her küpün hacmini hesaplıyoruz. son küplere doğru “anam elim kaydı taşırdım” diyerek küplerin içini sevgimizle dolduruyoruz. kısık sesli seni seviyorumda hafif yanakları pembeleşinceye kadar bekletiyoruz. üzerine bir-iki yudum şarap kattıktan sonra beklemeye başlıyoruz. sms’ini veya hazırlanmasını bekler gibi. bu arada gözlerine kitlenip kalıyoruz. sevgiyi biraz yükseltip, saçlarıyla oynamaya, yanaklarına dokunmaya başlıyoruz. ve tam bu sırada asıl malzeme olan aşkımızdan yine dilediğimiz kadar karıştırıyoruz. kıvamı sevgilinin tenine eşdeğer olduğunda ağzını hafifçe kapatıp “biliyorum” diyoruz.

geceleri bacaklarımı göğsüme toplayıp, ellerimle sıkıştırdığım görüntümü görüyorum sana baktığımda. ve aklıma hep “kalbin yumruğun kadardır” geliyor. mutlu oluyorum buna. çünkü o görüntüde ben bir yumruk oluyorum ve kalbim boyum kadar, ben kadar oluveriyor. yoğunluğunu göstermeye çalışıyorum sana sevgimin. zeytinyağı gibi, mutsuzluğunun üstüne çıkabileceğini göstermeye çalışıyorum toparlacık olup. sana göre 7 milyar insanla paylaşılması gereken bu iğrenç küre bana birden kendi halimi hatırlatıyor. top gibi kolumu bacağımı toplayıp sana dönüyorum. dahası yok o an benim için. takla atmak bile hoş geliyor gözüme. bisikletin, otobüsün, metronun yerine toplanıp takla atarak ulaşımımı sağlamak geliyor. oh hemde ne güzel geliyor. sen bana ters takla attırma aman! son attığım ters taklada belimi incittim ben..

gerçek yaşamın denizde olduğuna kilitlen kal.olandan bitenden haberleri olmadığını san. deniz kızı sevgilim olsaydı diye kendi kendine şuursuzca yan. dalgalardan parıl parıl saçlarıyla kucağına doğru yaklaşacağını, “oksijenim yetene kadar kalacağım yanında” dediğini duy ama aldırma. “ne de olsa gitmez, denizden geldi benim için” diye umut bağla. az buz bildiğin gemicilik ve denizcilik terimleri ile konuşmaya çalış. görüntünü ve duruşunu bir kaptana benzet, sözde etkili olacağına inan. “pokemonum” diye sev severken. kulağına denizli martılı şarkılar fısılda. köpek balıklarından, balinalardan hatta midyelerden bile kıskanıyorum seni de. ve sıkılsın senden. gitsin yine geldiği dalgalara. otur ayrılık şarkıları fısılda kendi kulağına. dişini gıcırdat, göbeğini kaşı, dişlerini tırnağınla temizle. denizden kız çıktı onu bile kaçırdın. o da ne?saçları kısaymış lan bunun!

perşembe perşembe mim mi olur demeyin.çarptı geldi pckolog dan. konu avrupa yakası dizisinde hangi karakter olmak isterdiniz? bülent bey, mösyö bülent ya da amcaaağh olmak isterdim. bitti. soruda olmayan “neden?” kısmına gelirsek efendim ben bülent beyin yerinde olsam oğlu cem’i bir güzel döverdim. arkasından yine genç bayanlarla takılıp akşam eve sarhoş gelir uyurdum.yine ben bülent bey’in yerinde olsam, yani kendime onu seçtim ya, o oldum ya ben şimdi, ben kimsenin yerinde olamam yahu, bu hayat benim azizim..

mim yapışsın.