-sopayı yiycen haaa bi sus artık!
-hiç doğmamış olmak isterim hiç!

ve bir ışık tıpkı filmlerdeki gibi geriye doğru iterek tüm sahneleri küçülttü küçülttü ve duke nukem’deki gibi ezdi kaybetti ufaklığı.

beyni tok diye yere düştü. kala kala o kalmıştı. ne hikmetse duyabiliyor ve görebiliyordu. gözü kulağı olmadan evet. sürünerek biryerlere gitmeye çalıştı, yapamadı. evi uzaktan izlemek zorunda kaldı. kardeşini gördü; terlikleri ters giymiş ne olduğunu anlamamış haliyle anlamsız anlamsız bakıyordu ters terlikli ayaklarına. annesi yokluğunu hiç fark etmemiş bağırışmanın sinirini mutfakta sert hareketlerle çıkarıyordu. ters terlikli geldi arkasından ve “anne bu ne?” dedi. annesi hiç bakmadan “ne biliyim ne!” dedi. merak bile edilmiyorum diye geçirdi içinden. kardeşi parmağını hafif üstünden dokundurup “yumuşacık” dedi ve “abiii bişey buldum” diye bağırdı. hoop! kendine geldi. içi geçmiş ve bu rüyayı görmüştü. ve evet yerde bir et parçası duruyordu. kediler çekiştirerek getirmişti odanın ortasına. gördü ve görmezden gelemedi kendi halini düşünerek. aldı “ı-ıııh, tabağınızda yiyin bunu küçük uruspular” dedi.