Hiçbir şey sizi açlık kadar rahatsız edemez. Bir insan açsa, en temel ihtiyacını karşılayamıyorsa yoksuldur..  Ve bunun çözümü yine insandadır, ama tok olanında..

Gece çok rahat uyuyamıyoruz, sabah uyanmak biraz zor oluyor. Üzerimize sinen is ve lastik kokusu kardeşimle gittiğimiz aynı sınıftaki arkadaşlarımızdan utanmamıza sebep oluyor. Deterjan kokulu, rengi kaçmamış önlükler ne kadarda güzel oysa. Babam bunu “dünya nın dengesi” olarak isimlendirse de, annem artık şikayet etmeyi bırakmış, tepkisini susarak gösteriyor. Asıl isyankar her zaman o oluyor hiç konuşmadan oturduğu tek bacağı sonradan tutturulmuş demir sandalyesinde. Tüm eşyalarımız demir. Çünkü tüm tahtalar soğuk kış günlerinde yakılıyor. Birbirimize sarılmamız bazen yetmiyor evet.
“Okuyun, kurtulursunuz ” ne kadar da kolay söyleniyor oysa..

Mahallede yaşayan ailelerin durumu bizlerden farksız; babam görmüş geçirmiş bir adamdır ve burayı hep Dostoyevski’nin mahallesine benzetir. Asker arkadaşı olamalı ki bacağıyla beraber herşeyini orada kaybettiğini anlatır durur.

Kedimiz var.Pek semiz bir hayvan değil fakat mahallede bir tek kediler rahat yaşayabiliyor. Çünkü fareler açlıktan ölüyorlar..

Artık üzülmüyoruz biz bu durumumuza. Aç olmak, açıkta olmak, belki biraz fazla üşümek. Koca şehrin ortasında da olsak, ülkenin göbeğinde de olsak ıssız bir adada olmadığımızı biliyoruz. Birgün illa birileri yardım eder, öyle değil mi? Gerçekten, bu denge çok zor; hele şu küçük kardeşim için..

Hepimizin elinden geleni yaptığına inanıyorum, dahasınıda yapabileceğimize.. Bir süre sonra yardımla ilgili linkler yayınlayacağım. Bazılarımızın yardım yapmaya gönüllü olduğunu fakat nasıl yapabileceğini bilmediğini tahmin ediyorum.En azından buradaki Sarı Düğme’ye hergün tıklayın.

Dünyadan kareler..