bu işe herhangi bir zaman verilir mi bilinmez ama yarın, haftaya, önümüzdeki ay olmuyor, cuk oturmuyor. zamanı varsa o da şimdi olmalı. şimdi bu kalp hızlı hızlı çarpıyor, şimdi uçuşuyor içimizde birşeyler ve şimdi bir heceye bakıyor gözler içindeki yaşı akıtmak için. bulutlara çıkma vakti şimdi, oradan daha yükseğe zıplayıp dünyayı muhteşem bir varlık gibi şimdi görebiliriz toz pembe görüş dürbünümüzle. şimdi ölsek ağzımız ve gözümüz açık gider; bir kere daha göreydim, bir kere daha haykıraydım seviyorum diye. şimdi çıkarsa çıkar sakızdan manalı maniler, diğer türlü ben ata binsem nereye giderim? şimdi olsa bir trafikte, bırakmaya gittiğimiz yere varana kadar doya doya baksak şu anları bize çekilir kılana. şimdi olur bunlar.. önümüzdeki şimdi

kuş mu yok içinde? olmasın; varsayarım ben olmadığın geceler senide var saydığım gibi. çocukluğumdan kaldı bu alışkanlık. çok huysuzlanırsam uyumadan bir masala salarlardı beni. kendim koşar, hoplar, zıplar, yeri gelince kılıcımla birkaç canavarı öldürür uyur kalırdım bana anlatılanları dinlemeden. maksat bana o zamanı, o havayı vermek zaten. tıpkı gelmen gibi. beklediğim zaman huysuzluk anlarım, gelmen ise bir masal. ilk gece devrildiğinde bile çok uzun gelen bu vakit, masalımın geldiğini hatırlatan bu üzgün beden.. neyse masala başla sen. bir martının üzerinde küçük tavşanları izliyoruz süper.

tamam dur artık! zaten tüm sözlerimizi yedik bitirdik, birde birbirimiz çok geliriz; tatlıya bağlamaya yer kalmaz. benimle alıp veremediğinin alma kısmında daha ne olmalı bilmiyorum ama verme kısmında cimri olman belki beni bu kadar hırçın yapan.. nereden nereye geldiye getirmeden yerlerimize uyusak iyi olacak. en sevilecek hali uyku hali kocaman insanlarında; bebek misali.uyuduğunda daha çok anlıyorum seni..

b: canım?
s:zzZzzZzzZz..
b:bende..
s:ZzzzzZzzzZzz..
b:hiç düşünmedim bilmiyorum
s:zZzzZzZzZ..
b:evet olsun..ikiz olsun mu?
s:zzzzZzz..

ikimizde yüzümüzde bu aptal gülümsemeyle uyuyakalıversek, hatta ölüversek.. sabah bulanlar bilemese sebebini bu tebessümün. aslında bizde bilmesek, fakat gülümsemeye devam etsek. geceden kalma bir gülücük ağrıtsa yanaklarımızı, çok kaçırmışız yine desek birbirimize. ve uykunun en tatlı yerinde gıdıklanıyormuşcasına bir kahkaha daha patlatıversek. keyfimizi kıskandıklarından kerem ve aslı mezarlarında ters dönse. gözlerimizi açar açmaz görebildiğimiz tek şey olsak; sana ben, bana sen. ve farkına varmadığımız bir havayı solusak beraberce, hem sen koksa hem ben. sinse üzerimize hiç çıkmasa. kokunda sinse, kendinde sinsen. çıkmasan..

bunların bir kısmı duyduklarımdı. hala gülüyorum. çok seviyorum seni diyerek yazı bitirmeyeli uzun zaman olmuştu..

muhtemelen pilot olmayı istediğim zamanlarda uçakların büyüklüğüne ve metalin uçma hikayesine aldanmıştım. o zamandan bu zamana kadar uçak teknik olarak havada uçtu, inişini tamamladı zihnimde. doktor olmak istediğim zamanlardan çok sonraydı bu. büyüyünce baba olucam akımını çok çabuk atlattım o dönemdeki çocuklara nazaran. atletik vücuda özendiğimden iki sene sonra zeki-metin filminden özenip golf sahası müdürü olmayı istedim ama kimseye söyleyemedim. bir ara tema dedenin yanında çıkan o beyaz yüzlü çocukların arasına girmek için elemelere katılmayıda düşündüm fakat o sıra sakallarımın çıkması bunu engelledi. kaç sene evveldi bilmiyorum ama anchorman olmayı düşündüm, reha muhtarla kapışamayacağımı anladım. hiç asker olmayı istemedim; hala da istemiyorum. sucuk ve şeftaliyi beraber yediğim gün hayatımın dönüm noktasıydı; gurme olmalıydım. ama dışarının yemekleri miğdeme dokunuyordu. tüm bunları bir kenara bırakıp şu sıralar kendimi ballı hissettiğimden nalkapona ortak olmayı düşünüyorum eğer duruyorsa.