“yağmur yağıyor, seller akıyor, arap kızı camdan bakıyor” burada ki arap kızını ilk duyduğunuzda aklınıza hafif tombul suratlı, kısa kıvırcık saçlı bir zenci hemşirenin geldiğini ölümü yiyin saklamayın. hakkının yendiğini düşünüyorum oradaki uzun dalgalı saçlı, orantılı ve yuvarlak hatlı arap emirliklerinden abu dubai’ye nüfusu kayıtlı ablamızın. asıl konumuz şemsiyenin altında düşünmek.. denediniz mi bilmiyorum ama ıslanmış olma derdiniz üzerinizde şemsiye varken dahada artıyor. yani elinde şemsiye olan biri ile olmayan biri arasındaki amanin ıslanıyorumite çok farklı. şemsiyen varsa ıslanmaya tahammül edemiyorsun arkadaşım. sanki prezervatifin içindeymişsinde %98′lik bir koruma sağlayacakmış hissine kapılıveriyorsun.

kaset kapaklarında, dergi sayfalarında, belki bir film karesinde cuk oturmuş kareler, donmalar görürüz. inci küpeli kız, radiohead, coldplay ve seda sayan’ın yönetmenleri, çizerleri, fotoğrafçıları bu benimde tespit ettiğim her insanın bir açısı vardır olayını çözmüşler. yemişler. bitirmişler. yonja’da, flickr’da, facebook’ta rastladığımız sağlı sollu, emmeli gömmeli fotoğrafların çoğunda bu açı yakalanmaya çalışmış, fakat başarılı olunamamıştır. daha kendi açısını yakalayanı görmedim. görürsemde takdir edip kendisini 2 mp kameralı telefondan kurtarırım. bugün kendi açımı yakalama heyecanı içindeyim. ne diyelim: ya tutarsa..

muhtemelen pilot olmayı istediğim zamanlarda uçakların büyüklüğüne ve metalin uçma hikayesine aldanmıştım. o zamandan bu zamana kadar uçak teknik olarak havada uçtu, inişini tamamladı zihnimde. doktor olmak istediğim zamanlardan çok sonraydı bu. büyüyünce baba olucam akımını çok çabuk atlattım o dönemdeki çocuklara nazaran. atletik vücuda özendiğimden iki sene sonra zeki-metin filminden özenip golf sahası müdürü olmayı istedim ama kimseye söyleyemedim. bir ara tema dedenin yanında çıkan o beyaz yüzlü çocukların arasına girmek için elemelere katılmayıda düşündüm fakat o sıra sakallarımın çıkması bunu engelledi. kaç sene evveldi bilmiyorum ama anchorman olmayı düşündüm, reha muhtarla kapışamayacağımı anladım. hiç asker olmayı istemedim; hala da istemiyorum. sucuk ve şeftaliyi beraber yediğim gün hayatımın dönüm noktasıydı; gurme olmalıydım. ama dışarının yemekleri miğdeme dokunuyordu. tüm bunları bir kenara bırakıp şu sıralar kendimi ballı hissettiğimden nalkapona ortak olmayı düşünüyorum eğer duruyorsa.

dolmuşta arka sırada 3 kişi oturuyordu. 1-1-0-1 şeklinde doldurmuşlardı arka koltuğu. en son 1′deki adamı çok gözüm tutmamasına rağmen dolmuşçunun “kardeşiğğm git otur dikilmeğğh, müşteriğğh kaçıracaaaz” demesinden tırstığım için 0′ı doldurdum. emanet oturduğum belliydi, ilk yaşlıya yerimi seve seve verirdim. hatta bırak yaşlıyı benden bir iki yaş büyük ama kafasında saçı az birine bire tesleyebilirdim burayı, o kadar bi itici gelmişti adam. yanına oturunca incelemeye başladım, dahada itti beni diğer taraftaki amcaya. kulağını kurcalıyordu serçe parmağıyla. höh deve şimdi nereye sürcen bakalım dediğimle pantolonumun kenarına değdire değdire bizim serçe diye bildiğimiz, onun karga parmağını koltukta gezdirdi. tam noluyo yaa bakışımı beynimde hazırlamış, gereken emri o tarafa salmışken başka bir bakış benim tırt bakışımı kesti.. evet bu oydu: “hamına gohorum galbinide gırarım” bakışı. 

güvenlik görevlilerinin polis olmadığını anladığımda 13 yaşındaydım. polisinde asker olmadığını aynı gün anlamam tesadüf değil meraktan. asker konusuna girersek çok uzar, en iyisi burada anlatmayı düşündüğüm korkuyu anlatıp hayallerime geri döneyim. efendim yine küçükken motosiklete bağlı ufak bir römorkörün içinde taşınan su şişelerinin kapaklarını çalmak sureti ile sallandıkça dökülmelerini izleyip kıs kıs gülmüş, aynı anda bizimle bunu izleyip sırıtan güvenliği görünce 5 dakika önce heyecandan işememiş olsam işeyecek kadar olmuştum. o gün bu güvenlik amca bizi aldı ve bizim yine o gün için hapishane sandığımız yere soktu. maksadı bizi korkutmaktı ve başardı. çünkü biz güvenlik kulubesinin ışığı açılmamış bölümünü hapisane sanmıştık onun istediği gibi. ve yine onun istediği gibi 3,5 atıp akşama su şişelerinin kapaklarını yarım şişelerin tepesine tek tek geçirmiştik. sabahları okula gidip gelirken o güvenlik kulübesine bakmadan gittim geldim 3 yıl. sonradan öğrendik ki bizim bekçi bizden 2-3 ay sonra emekli olmuş memleketine gitmiş. gerçi tuvaletten mi bekçiden mi korktuğumu hala bilemiyorum. ama bekçi iyi adamdı be! bekliyormuş en azından onu öğrendik.

salyangozun kabuğunu kırdık, içindeki sümüklü böceğin sümüğünü elimize bulaştırıp parmak uçlarımızı uyuşturduk; yada öyle sandık. ucuz şarap içtik, zum olduk. güneşin batışını 2 gün boyunca doğduğu yere bakarak bekledik, buluttandır dedik. tekne turuna çıktık, balık tutanlara ve oltalarına baktık durduk. balıkçıya gittik (hoşafçı’nın yeri) her zamanki gibi hamsi tava yedik. gece geç saatlerde sokakta laf dinledik. deniz analarının fotoğraflarını çektik, hiç görmemişçesine. denize sadece ayağımızı soktuk, analara gelmekten korktuk. güneşte çok fazla durursak yanıp oramızı buramızı su toplatabilir miyiz denemeleri yaptık. aynı sokakları 5-6 kez gezmeden geri dönmedik. amasra pidesi yedik, “etsiz lan bu” dedik. çakraz denen yere dolmuşlar gitmedi, bizide götürmediler. çok sinirlendik, sonra amasra’dan geldik.

..dudağımdan karışsan kanıma. ağzının salyası içime dolsa dolsa. daha sonra kussam seni yeniden çıkaracak kadar. sarılsak terlesek. medeni halimizin bekarlığından sonuna kadar faydalansak. gözlerimiz gelse birbirine ağlasamı, gülsemi bilemesek bebeklerimiz. ellerimiz şaşırsa birbirimizinkinin hangisini tutacağını. bir yandan merak etsek gözler açık mı kapalı mı? misafirlikten geçse artık vücutlar; kurulsalar. nefes almayı unutsak yine birbirimizin aşkını emerken. o an sen benim ben senin feragatçin.. ne de olsa sevme ve sevişme hakkına sahibiz desek pişman olmadan önce..

ilgilendiğim, değer verdiğim, dibimi düşüren, alkışlatan kadınlar sorulmuş. ama 3 tane ile sınırlanmış. 1 nümerada scarlett johansson, 2 nümera mimi kasıp kavuran kadın; jenna jameson ve 3 nümerada  salma hayek gelir benim listeme göre ama bu bir arkadaşında listesi olabilir bilmiyorum valla. zaten bunların hepsini filmlerden biliyorum (:

not: adam sormuş, şimdi cevap vermesen olmaz valla bak ben bir tek seni seviyorum aslında. bu saydığım kadınlara ifrit bile oluyorum denebilir (:  zaten gerçek dünyada biliyosun 3ünüde doldururum ben seninle. not 2: bu mime katılan erkekler kılıbık arkadaş. bendende gitsin gitsin trianculaya gitsin.

isim: alim  şehir: ankara  yayvan: ankara. nasıl bir şehirsin sen böyle? sorarım sana? alışveriş merkezlerinin, kuru kalabalıkların, taksilerin, meydanların, törenlerin, katakullilerin, özel plakalı araçların, çakma gotiklerin, fenasilerin, kekoların, meydanı boş buldumcuların, sağcıların, solcuların, gelin bize katılıncıların, gözü dönmüş rüşvetçilerin başkenti.. her yerin taksi manzaralı. her bir yanın katlı katlı. mesafelerin şehri.. iki otobüsten aşağısı kurtarmazcı seni.. sevmiyorum seni.. hemde hiç.. gördün mü bak, birini daha kaybettin.. “memur şehri orası” diyenler az bile demiş sana. anadolunun yanlış temsili..

mona lisa gülüşü, velespit, hakim ( hakemden geliyor).. mona lisa signal ile parlattığı bombeli dişlerini güneşe doğru kımıldata kımıldata parlatarak otelin yolunda ilerliyordu. ilk gördüğünde 22 mil yazan levhadan sonraki levhada belfıtığı 223 xx xx yazıyordu. “mili kilometreye nasıl çeviriyorduk yahu”  diye düşünürken bir araba önce ileri, sonra belirgin geri vites lambalarını ateşleyerek geri geldi. “nereye yenge?” dedi siyah filmli camların arkasından bir ses. “sensin yenge aaaayyh deyyusa bak” dedi mona lisa yenge. “yenge bin sıcakta yanacaksın bak”. yenge çok itiraz etmedi bu sefer, “kapı nasıl açılıyor yaa” dedi sinirli sinirli. mesleğinin çakma hakimlik olduğunu birazdan öğreneceğimiz coşkun kapıyı yavaşça sıyırdı. sıyırdı ne demekse burada. “ohh klimalıymış haa” dedi mona lisa. “evet yenge püfür püfür” “geceleri ben arabada kalırım biliyonmu küçük tüpte var arkada”. mona lisa yengemiz yeni evlenmiş buraları dolaşmaya gelmişmiş. yengemiz “bu türkler ne iyi insanlar” diye içinden geçirirken çoşkun efendi farklı hayaller içine dalmış evli olduğunu unutarak. ama coşkun coşkunluğunu yapmış mona lisa yengeye kötü davranmış. mona lisa yengede derdinden ölmüş. 

yukarıdaki paragrafa göre coşkun’un cinsi nedir?

a)ahlaksız      b)şerefsiz    c)cibiliyetsiz    d)vatan haini   e)hepsi

yine dilim kalbime dolaştı. illa iki organ birbirine dolaşacak. ellerim ellerinde yine.. heyecanım oldun; utangaçlığımla birlikte. buluşmaların, kavuşmaların, varlığın çılgın bir heyecan benim için. hani yeni bir ayakkabı alırsın, gece onunla yatmak istersin; hiç bırakamamak. öyle bir heyecan. her seferinde ilk buluşma için bekler gibi beklemeler, sesini duyduğumda kalp atışlarımda hızlanmalar. ölürüm ben senin için deriz ya; bu anlarda çıkıveriyor bu. çünkü şu anda kalbim yerinden çıkacak gibi; bana seslendin. kalbim yerinden çıkarsa ve yaşarsam ilginç olur ama ölürsem.. bu bir intihar mektubu değil durum tasviri. gereksiz çizgileriniden arınmış bir harita metot defterinin hafifliği, müsabaka sonucunu bekleyen boksörün kalp gümbürtüleri, ilk kez uçan tırtılın “kelebeğim ben artık” çığırtıları, parfümün havaya karışma anı.. biz kendi aramızda buna aşk diyoruz.. ya siz?

“kandemir konduk yazdı, filiz kaynak yönetti” kaçımız kandemir kondukyazdı diye biliyordu acaba bu adamı? hayır ben kandemir konduk olduğunu duyduğumda ifrit oldum “ne yazarsan yaz lan” diye çok acil konulu mail attım kendisine. biz çelik gençliğiyiz, mahallenin muhtarları gençliğiyiz, sahil güvenlik gençliğiyiz, ohşş. bunlarla ilgili yeni birşeyler öğrenmeye hem gebeyiz, hemde tilt oluyoruz güncelleme sonrası. büyük bir tarikat diyebiliriz bize. arabesk hariç her türlü müzikle kafa sallar, kankalarımızla eller havaya yapabiliriz. ama bu kandemir kondukyazdı.. ahh ulan.. bitti ya.. antonyo banderası porno filmde gördüğümde böyle olmuştum birde o ayrı bir mevzu. şimdi bu adama taktığım lakap “muhallebi suratlı”. çok acaipti olum o dizi ya. maymunlar falan.. allah allah..

taylanov göndermiş, onada delinin biri göndermiştir herhalde. ordan oraya ordan oraya. acaip bişey lan bu.bu seferki kavi yanlız. arka arkaya dizilmiş sorular bütünü.

Dünyada her gün nefret ettiğin,içinden sövdüğün şeyler nedir?

yerli diziler, kadın programları, mıyık sesli kadın şarkıcılar. bunlar hergün nefret ettiklerim. içimden sövdüklerim kalabalık bir güruh. 4400 sezonlarını full tamamlar bu adamlar ve objeler. her alandan insan/obje içeriyor; dolmuşçular, tavuk ciğeri..off.. çok küfür ederim ben. bildiğin gibi değil..,

Bu blog dünyasında sevmediğin,hakkında kötü şeyler düşündüğün insanlar var mıdır?

daha kimseyle tartaklaşmam olmadı. ama arada bir “bu ibne miki lan?” , “tribünlere oynamış şerefsizzz!”, “götü boklu x’e bak hele!” dediğim oluyor. zaten ben ayrı bir ayarmışım gibi hissediyorum bu blog dünyası dediğiniz yerde kendimi. noluyor, ne bitiyor bilemedim bi türlü. şimdi emin değilim ama şahsa olmasada blog dünyası dediğiniz mekana küfür etmiş olabilirim. memet abimi işletiyordu ya orayı?

Çok küfür eder misin?Yeri geldiğinde “Fak Diz Layf!” diyebilir misin?

anam anam. ne diyon sen! bu potansiyeli ailem 5 yaşında fark etmiş ve beni bu işin duayenlerine, üstatlarına emanet etmiş. eti sizin, boku çıkarsa bu işin kemiğide sizin demişler. çevremde küfür etmeyen kimse olmadığından, varoluşum gereği piramitte kendime bir yer bulmalıyım sıkıntısı ile durmadan küfürler savurarak geziniyorum. kendime, hayata, ağaca, tavuğa, memet abiye..

Küfürlü bir blog gördüğünde ne yaparsın?

paniğe kapılır, ne yaptığımı bilemem. ne yapcam .mına koyim. merak ediyorsam okurum. soruya bak..

Bu soruları nasıl buldun?

taylanov iyi demiş : “Bi’skme benzemiyorlar. :)”

pazar günü bloglara abanma günü. evet. rss ile takip edenler daha çok fark ediyordur bunu. reader kullanıyorsanız özellikle sabah sabah baktığınıza okunmamış 109 öğe gördüğünüzde höh dersiniz elbet. kendimce şöyle düşündüm: millet senin gibi boş adam değil, cumartesiyi pazara bağlayan gece, yahut pazar günü yazıyor. siz pazar günü yazıyorsunuz diye ben kendimi suçlu hissettim efendim. pazar günü kaydedin dağıtın diğer günlere. valla çok fena oldum ya. hafta içi içinde ben yazıvereyim size. içim acaip oldu, boş adamım hakkaten ben böhühühü.. bu işin klişe günü; pazar günü.

not: bu masa benim değil.

 yaz, çiz.. çok uzun uzun yaz, çiz. o kadar çok uzun yaz çizki emsalini devlet dairelerinde ve tostçularda görebileceğin sarı gövdeli, mavi kafalıklı, bitmeden tırtlayan tükenmez kalemin tükendiğine tanık ol. kendini öyle bir bok sanki gören seni olimpiyat ateşini kav kibritlerini (vasati 40 çöp) patlatarak yaktın sansın. o kalemler ne kadar gıcıktır; elini her halukarda mürekkepe bular. sürekli içinden “müsait bir yerde inecek var” geçsin birde. dahada yazdırsın çizdirsin bu sana. müzik dinleme sakın aman dinleme ölüverirsin. sonuca baktıkça sırıt. ibne ibne sırıt. bulmacadaki acun ılıcalı resmini sakal bıyıkla barış manço’ya çevirmişsinde haberin yok.. görende bi bok yaptın sanacak..