mum ışığında ki göçük

geç geldiğim günlerden biriydi. elektrik ben elimi düğmeye atana kadar vardı ama attım yandı ve söndü. beklemeden mum aramaya koyuldum.1 milyoncudan alınmış kutu içinde sırayla yamuk yumuk dizilmiş civata gibi kıvrımlı mumları koyduğum rafı bulamıyordum.karanlıktan korktuğumdan değilde mumu kafama taktığımdan inat etmiştim sanki. bokunu sorun yapıp gömdüğünde kurtulacağını sanan adam oluvermiştim..

ve kişisel finalim. civata mumları buldum. bir tanesini dibine kendinden damlattığım mumu sapladım.

koyduğum masada otururken sigara aklıma girdi.

mumdan doya doya ağzımı yamultarak sigarayı yaktım.

aklıma denizciler geldi.

sigara içilen yere mum yakmanın mantığını düşündüm ama bir bok bulamadım. üfledikçe havaya havaya gidiyordu sıcak havayla duman. bu muydu “mum yakın çocuğa dokunmasın” ın tüm sırrı?

çocuğu, içmeyeni kolluyordu da bu mum içenin de içine ediyor. adamı düşünmeye itiyor arkadaş!

derken uyuyakalmışım. mum cızırdayarak, pis pis kokarak bitmiş. elimle ıslattığım götü kalmış. altından çakmak yakıp yumuşatıp elimle şöyle bir sıyırdım. civata mum.heh.