okul zamanlarında üst aranırdı hani. diğer sınıftan biri gelir “oluum, bizim haberimiz vardı, memet hocaya verdik herşeyi” der, siz ne bok yiyeceksiniz bakalım bakışını takardı. bu memet hoca gibi adamlar lazım şimdi bana. bu sevdicek denen kız sürekli üstümü arıyor. bulacak birgün kalbimi diye korkuyorum. ya görürse diyorum onu ne kadar çok sevdiğimi.. daha çok saklayıp belki birine bende “beni memet hoca kurtardı” diyebilirim. çünkü buralarda mutluyuz, seviyoruz diye söylemek-yazmak yasak gibi. kime sorsan tırt hayatın mecburi askeri. görüverirler diye çok korkuyorum. ama aklımdada boş kutuları ayakkabıya geçirip gıcırdayan topuk yapmak geçiyor. o ayrı.. müzik kutusunun yeni nesili: ipod.