“ıslaklığımla, hafif serinliğimle, damlalarımla yürüyorum. kendimi her ne kadar voltran gibi bir çok parçadan oluşmuş hissetsemde paslandırmıyor aksine yağlıyor bu damlalar mekanizmayı. damla olan şeylerle yakın alakama cukkadanak oturuyor bu yağmurlu günler. damla çikolata, göz damlası, yağmur damlası, damla sakızı.. alamancı dediğimiz adamlardan görüyorum birde her yağmur yağdığında. acaip yazılı şapkaları ile memleketinin yağmurunu özler haliyle dolaşmaya çıkıyorlar. ben nereye onlar oraya. gelmeseler keşke peşimden o komik şapkalarıyla. bende kıs kıs gülmesem şu ciddi yağmurlu gün ve haftalarda..” çok benimsedim yağmur olayını. norveç bizi kabul etsin. haberler tırt çıkmasın!